Studencki Zespół Pieśni i Tańca Politechniki Rzeszowskiej

Podlaskie

Na Podlasiu nie ma zwyczaju podawania muzyce nuty do tańca. Albo ktoś przewodzi i zamawia podając nazwę tańca, albo muzyka sama zaczyna grać a pary włączają się do tańca.

Tańczono przeważnie po linii koła w cztery strony świata, tańce wirowe głównie polki.

Inną grupą są tańce korowodowe (chodzone), które cechuje jakiś związek z obrzędem. Tańce popisowe jak zawierucha, wiatr, w których tancerze popisują się swoimi umiejętnościami i wytrzymałością.

Do tańców zbiorowych należy krzyżok tańczonych zawsze w cztery pary.

Mężczyźni wyżywają się w tańcu bardziej niż kobiety. Przytupują mocno i energicznie przed zmianą kierunku czy fragmentem tańca, pokrzykują i pohukują w odpowiednich momentach:

  • “pod skibę”, “pod sześc”, “odwrotna” 
    – to na zmianę kierunku
  • “Hu, hu!, Para pary nie tykaj”, “Hop, hop, he!”, “Hu, ha” 
    – to tak dla fantazji

Natomiast Podlasianka jest poważna, lubi się pośmiać, potańczyć, ma silne poczucie godności i nie piszczy podczas tańca.